Silliman University ligt in Dumaguete City in Negros Oriental, Filipijnen, en is een pittoreske 117 jaar oude campus met meer dan 300 torenhoge acaciabomen, met uitzicht op de zee. Het is een universiteit die milieubeheer als een van haar belangrijkste verantwoordelijkheden beschouwt.
In 2018 verwelkomde de universiteit een nieuwe president, Dr. Betty Cernol-McCann, wiens leiderschap aanzienlijke veranderingen inluidde in de inspanningen van de universiteit om het beheer van vast afval op de campus te verbeteren. "We zullen onze strijd tegen plastic voor eenmalig gebruik intensiveren en het meenemen van containers en wikkels naar de campus verbieden die zwaar bijdragen aan afvalvervuiling", aldus Dr. McCann.
Dr. McCann en gastwetenschapper en universitair hoofddocent Dr. Jorge Emmanuel erkenden dat verandering teweegbrengen een kritische massa aan mensen vereiste, en vormden aan het begin van het schooljaar een Waste Management Committee. Ze nodigden belanghebbenden van de hele universiteit uit, van Academic Affairs tot de Student Council. Volgens Dr. Jorge, "[wilden ze] ervoor zorgen dat er vertegenwoordigers waren van de faculteit, het personeel en de studenten."
Een van de eerste dingen waar het comité aan werkte, was het beleidskader. Het document presenteert vijf beleidslijnen die alle leden van de universiteit moeten volgen. Dit zijn: (1) Algemene beleidslijnen inzake afvalpreventie en afvalbeheer, (2) Groene inkoopbeleid, (3) Beleid met betrekking tot voedsel en voedselverspilling, (4) Afvalbeleid met betrekking tot evenementen en festivals, en (5) Beleid met betrekking tot vergroening van de campus. Silliman's doel is 90% afleiding van stortplaatsen.
Een van hun topprioriteiten is het correct labelen van alle 800 bakken op de campus, nadat een recente afvalaudit aantoonde dat de meeste bakken gemengd afval bevatten. Om ervoor te zorgen dat de instructies gemakkelijk te volgen zouden zijn, bedacht het comité kleurgecodeerde pictogrammen met woorden in zowel het Engels als de lokale taal, Bisaya, om als labels te dienen.
Het comité zal vervolgens een grootschalige informatie- en educatiecampagne organiseren, die onder meer bestaat uit het maken van posters, flyers en video's. Leden van het comité zijn er echter van overtuigd dat deze maatregelen alleen effectief zullen zijn als mensen de tijd nemen om één-op-één met hun collega's over de kwesties te praten. Om dit te doen, moet elk departement en elke eenheid twee milieukampioenen nomineren die zullen helpen bij bewustmakingscampagnes en monitoring.
"Een belangrijk aspect van ons werk is wat we doen met voedselverspilling," zei Dr. Emmanuel. Food Services aan de Silliman University is een gecentraliseerde eenheid met 8 verkooppunten en 90 werknemers op de campus. Ze bedienen de 1,000 mensen die elke dag binnenkomen, evenals de acht slaapzalen op de campus.
Ze hebben belangrijke stappen gezet om wegwerpplastic te elimineren, zoals het stoppen met de verkoop van flessenwater, sappen en vruchtenthee; ze maken in plaats daarvan hun eigen gezonde vruchtensappen. Ze zijn ook gestopt met het kopen van gebakken producten - die meestal in wegwerpplastic zaten - en bakken hun eigen koekjes. Ze serveren gezette koffie in plaats van instant 3-in-1-koffie die in zakjes zit. De afdeling is vastbesloten om hun zero waste-doel te bereiken "zelfs als dat betekent dat onze inkomsten dalen", aldus Anna Vee Riconalla, hoofd van Food Services.
De afdeling Voedselvoorziening (onder leiding van mevrouw Anna Vee Riconalla) heeft belangrijke stappen gezet om het gebruik van wegwerpplastic te elimineren, zoals het zelf bakken van koekjes en het maken van gezonde sappen.
Een ander cruciaal element in het beheer van vast afval is de Materials Recovery Facility (MRF) van Silliman University. De faciliteit wint materialen terug zoals plastic, olie, metalen, batterijen en medisch afval. Silliman verkoopt hun recyclebare materialen zoals papier, plastic flessen en metaal aan lokale rommelwinkels.
In het MRF van de universiteit wordt een grote verscheidenheid aan gerecyclede materialen bewaard, van oude voertuigen en gebruikte frituurolie tot medisch afval zoals injectieflacons en injectiespuiten.
Zo gebruiken ze al twee jaar een handig systeem in schoonmaakdiensten om verspilling te voorkomen. Voordat een lid van het schoonmaakpersoneel voorraden uit de voorraadkamer kan halen, moeten ze lege flessen schoonmaakmiddelen, zeep, ontsmettingsmiddelen, bezemstelen, kapotte vuilnisbakken en kranen terugbrengen.
Ongeveer een kilometer van de campus heeft de universiteit een stuk grond waar ze hun voedsel- en tuinafval naartoe brengen voor natuurlijke ontbinding. Ze gebruiken de compost voor landschapsarchitectuur rond de campus.
Een van de grootste problemen die ze tegenkwamen was het enorme aantal glazen flessen dat zich op het strand van Silliman had verzameld. Ze vonden bergen glazen flessen op het strand, dus ze lieten de flessen in een cementmolen laden om ze te vermalen, samen met wat metalen staven en enorme stenen. Ze mengen het vermalen glas nu in hun fundering.
De commissie Afvalbeheer is van mening dat de focus meer moet liggen op het minimaliseren van het gebruik van plastic dan op het verbeteren van de inspanningen voor afvalbeheer. Maar het probleem is volgens ing. Ygnalaga, hoofd van de eenheid Gebouwen en terreinen: "Alles is nu van plastic. En als je iets koopt, is het jouw verantwoordelijkheid, niet die van de fabrikanten. Zij zouden in hun onderzoek moeten opnemen hoe ze het weer terug kunnen brengen naar het begin... en ik zal niet stemmen voor verbrandingsovens."
Volgens hem zou de overheid meer druk moeten uitoefenen op de fabrikanten om hun afval terug te nemen en hun producten opnieuw te ontwerpen. “Dat is het tweede deel,” zei Engr. Ygnalaga. “Als je deze materialen hebt nadat je ze hebt gekocht, ben jij degene die geld uitgeeft om ze terug te brengen naar hen [de fabrikanten]. Waarom is dat zo?”
Ondertussen gaat het voor Dr. Emmanuel niet alleen om het minimaliseren van plasticgebruik en afval op de campus; het gaat ook om het opleiden van studenten tot verantwoordelijke burgers. Volgens hem is "een van onze principes dat we willen dat elke student die afstudeert aan de universiteit Silliman verlaat met een sterker gevoel voor milieubescherming en de competentie om dit te doen. We moeten er op zijn minst voor zorgen dat ze weten hoe ze bij de bron moeten scheiden, zodat ze dit thuis kunnen doen zoals vereist door de wet of wanneer ze naar het buitenland reizen en ze naar landen gaan die al een zeer goede segregatie hebben, dat ze de segregatie van een ander land niet verpesten omdat ze niet weten wat ze doen... zodat ze daadwerkelijk goede wereldburgers kunnen worden."
